De 10 snelste dieren ter wereld✨ Nieuw

De slechtvalk is de snelste vogel ter wereld. Hij vliegt hoog in de lucht. Dan duikt hij razendsnel naar beneden. Zo vangt hij andere vogels. Niemand en niets is sneller dan hij tijdens die duik.

De slechtvalk is een roofvogel die overal ter wereld voorkomt. Hij jaagt op een bijzondere manier. Hij vliegt hoog de lucht in en duikt dan met gevouwen vleugels naar beneden. Tijdens die duik haalt hij een snelheid van wel 389 kilometer per uur. Daarmee is hij het snelste dier op aarde.

De slechtvalk komt over de hele wereld voor en is de snelste vogel ter wereld. Zijn geheim zit in de jachttechniek: hij vliegt hoog de lucht in en stort zich dan met gevouwen vleugels op zijn prooi. Tijdens die duikvlucht bereikt hij een topsnelheid van 389 kilometer per uur, sneller dan enig ander dier op aarde.

De slechtvalk is wereldwijd verspreid en dankt zijn status als snelste dier ter wereld aan zijn aerodynamische jachtduik. Door in stroomlijn vanuit grote hoogte naar beneden te vallen, haalt dit roofvogel een adembenemende topsnelheid van 389 km/u. Dat record werd in 1999 gemeten bij een getrainde slechtvalk genaamd Frightful. Haar eigenaar liet haar vanuit een klein vliegtuig op ruim 5 kilometer hoogte los en volgde haar duik daarna met gps. Om die snelheid te overleven heeft de slechtvalk bijzondere aanpassingen. Kleine botige richels in zijn neusgaten breken de instromende lucht, zodat de drukgolf zijn longen niet beschadigt. Zijn ogen worden tijdens de duik bovendien beschermd door een doorzichtig binnenste ooglid, dat stof en windvlagen tegenhoudt zonder dat de vogel zijn prooi uit het oog verliest.

De naaldstaartgierzwaluw is een vogel. Hij woont in Azië en Australië. Deze vogel kan heel hard vliegen. Hij haalt een snelheid van 169 kilometer per uur. Dat is zonder dat hij naar beneden duikt!

De naaldstaartgierzwaluw is een vogel die leeft in Azië en Australië. Met een snelheid van 169 kilometer per uur is dit dier ontzettend snel in de lucht. Het bijzondere is dat hij die snelheid haalt met gewone, vlakke vleugelslagen. Hij hoeft dus niet te duiken, zoals de slechtvalk.

Deze vogelsoort komt voor in Azië en Australië en staat bekend om zijn enorme snelheid. Tijdens de vlucht kan de naaldstaartgierzwaluw een snelheid bereiken van 169 kilometer per uur. Daarmee is dit de snelste vogel in gewone, vlakke vlucht — de slechtvalk is alleen sneller tijdens een duik.

De naaldstaartgierzwaluw is een vogelsoort uit de familie van gierzwaluwen die leeft in delen van Azië en Australië. Dankzij zijn aerodynamische bouw en krachtige vleugels kan deze vogel snelheden bereiken tot 169 kilometer per uur in actieve vlucht. Daarmee is het de snelste vogel ter wereld in gewone, vlakke vlucht. De slechtvalk haalt zijn hogere snelheid alleen dankzij de zwaartekracht tijdens een duik, terwijl de naaldstaartgierzwaluw dat tempo haalt met eigen vleugelslagen. Naast zijn snelheid staat de naaldstaartgierzwaluw ook bekend om zijn enorme trekvluchten. Hij migreert twee keer per jaar tussen broedgebieden in Siberië en Japan en overwinteringsgebieden in Australië, in een achtvormige route van in totaal zo'n 40.000 kilometer. Tijdens die trek is gemeten dat de vogel gemiddeld al zo'n 120 kilometer per uur volhoudt, ver boven de kruissnelheid van de meeste andere trekvogels.

De Mexicaanse vouwlipvleermuis is een vleermuis. Hij leeft in Noord- en Midden-Amerika. Deze vleermuis kan supersnel vliegen: wel 160 kilometer per uur! Daarmee is hij sneller dan bijna elke vogel.

De Mexicaanse vouwlipvleermuis leeft in Noord- en Midden-Amerika. Wetenschappers hebben gemeten dat deze vleermuis wel 160 kilometer per uur kan vliegen. Daarmee is hij zelfs sneller dan de snelste vogels in gewone vlucht. Overdag slaapt hij met miljoenen soortgenoten samen in grotten.

De Mexicaanse vouwlipvleermuis leeft in Noord- en Midden-Amerika en is de snelste vliegende zoogdiersoort ter wereld. Onderzoekers volgden deze vleermuizen met minizendertjes vanuit een vliegtuigje en maten snelheden tot 160 kilometer per uur. Daarmee is deze vleermuis zelfs sneller dan de snelste vogels in gewone vlucht. Overdag rusten deze dieren met miljoenen tegelijk in grotten, zoals de beroemde Bracken Cave in Texas.

De Mexicaanse vouwlipvleermuis is een kleine vleermuissoort die leeft in Noord- en Midden-Amerika en geldt als de snelste vliegende zoogdiersoort ter wereld. In 2016 publiceerden onderzoekers van de universiteit van Tennessee een onderzoek waarin ze zeven vleermuizen van radiozendertjes voorzagen. Ze volgden de vlucht van de dieren vanuit een klein vliegtuigje. Daaruit bleek dat de vleermuizen in actieve, vlakke vlucht snelheden tot 160,2 kilometer per uur konden bereiken, sneller dan enige vogel ooit in gewone vlucht is gemeten. Overdag rust deze vleermuis met miljoenen soortgenoten tegelijk in grotten. De grootste kolonie, in de Bracken Cave in Texas, telt tussen de 15 en 20 miljoen dieren en is daarmee een van de grootste concentraties zoogdieren op aarde. Die kolonie eet samen zo'n 180.000 kilo insecten per nacht, wat deze vleermuizen tot belangrijke natuurlijke plaagbestrijders maakt voor boeren in de omgeving.

Het jachtluipaard is het snelste landdier op aarde. Hij leeft in Afrika. In drie tellen kan hij van stilstand naar 100 kilometer per uur gaan. Maar hij kan dat niet lang volhouden.

Het jachtluipaard is het snelste landdier ter wereld en leeft in Afrika. Dit dier kan rennen met een snelheid van 110 km/u. Nog knapper is zijn versnelling: in ongeveer drie seconden gaat hij van stilstand naar 100 kilometer per uur. Dat is sneller dan de meeste sportauto's. Toch kan hij dat tempo maar heel even volhouden, hooguit twintig tot dertig seconden.

Dit zoogdier uit Afrika staat bekend als het snelste landdier ter wereld. Dankzij zijn lichte bouw en krachtige spieren bereikt het dier een topsnelheid van 110 km/u. Zijn versnelling is nog indrukwekkender: in ongeveer drie seconden gaat een jachtluipaard van stilstand naar 100 km/u, sneller dan bijna elke sportauto. Die topsnelheid houdt hij daardoor maar heel kort vol, want zijn lichaam raakt binnen dertig seconden oververhit.

Het jachtluipaard is geëvolueerd tot het ultieme sprinterdier en geldt als het snelste landdier ter wereld. Dit zoogdier uit Afrika behaalt een topsnelheid van 110 km/u, al kan dit tempo vanwege de enorme fysieke inspanning slechts kort worden volgehouden. Wat minstens zo indrukwekkend is als zijn topsnelheid, is zijn versnelling. In ongeveer drie seconden gaat een jachtluipaard van stilstand naar 100 kilometer per uur, een tijd waarmee het de meeste sportauto's zou verslaan. Na zo'n twintig tot dertig seconden vol sprinten raakt het dier oververhit en moet het stoppen om af te koelen. Na een mislukte jacht moet het daardoor soms wel dertig minuten rusten voor een nieuwe poging. Zijn lichaam is voor nog meer dan alleen snelheid geoptimaliseerd. In tegenstelling tot andere katachtigen kan het jachtluipaard zijn klauwen niet volledig intrekken, waardoor ze als de spikes van een sprinter grip geven op de grond. Zijn lange, zware staart werkt daarbij als een soort roer, waarmee het dier tijdens een achtervolging in een fractie van een seconde van richting kan veranderen zonder om te tuimelen.

De gaffelbok is een snel zoogdier. Hij leeft in Noord-Amerika. Hij kan wel 98 kilometer per uur rennen. Lang geleden leefde er een soort jachtluipaard in Amerika. Die is nu uitgestorven. Maar de gaffelbok rent nog steeds alsof hij nog moet vluchten.

De gaffelbok is een zoogdier dat in Noord-Amerika woont. Dit dier kan een snelheid bereiken van 98 km/u. Bijzonder is dat er tegenwoordig geen enkel roofdier in Amerika is dat hem kan bijhouden. Lang geleden leefde er wel zo'n snelle jager: een soort Amerikaanse jachtluipaard. Die is duizenden jaren geleden uitgestorven. Toch rent de gaffelbok nog steeds alsof hij ieder moment kan worden achtervolgd.

In Noord-Amerika komt de gaffelbok voor, een snel zoogdier dat bekendstaat om zijn uithoudingsvermogen. Dit dier kan een topsnelheid van 98 km/u halen, wat hem tot een van de snelste landdieren maakt. Opvallend is dat geen enkel roofdier in Amerika hem tegenwoordig nog kan bijbenen — zijn snelheid lijkt overbodig. Dat komt doordat de gaffelbok evolueerde om te ontsnappen aan een Amerikaanse jachtluipaardachtige die zo'n 12.000 jaar geleden uitstierf.

De gaffelbok is een zoogdier dat inheems is in Noord-Amerika en geëvolueerd is om extreme snelheden te bereiken. Met een geregistreerde topsnelheid van 98 km/u kan dit dier niet alleen heel hard sprinten, maar houdt het ook over langere afstanden een hoog tempo vast. Bijzonder is dat de gaffelbok deze snelheid eigenlijk niet meer nodig heeft: geen enkel roofdier in Noord-Amerika is tegenwoordig snel genoeg om hem te vangen. Biologen denken dat deze snelheid evolueerde als reactie op de Amerikaanse jachtluipaard, een snelle roofkat die ongeveer 12.000 jaar geleden uitstierf. De gaffelbok rent dus nog steeds voor zijn leven tegen een gevaar dat allang niet meer bestaat. Zijn indrukwekkende uithoudingsvermogen dankt de gaffelbok aan een hart dat ongeveer twee keer zo groot is als dat van een even zware geit. Ook zijn longen hebben een veel groter oppervlak. Daardoor kan hij ongeveer 89 kilometer per uur een halve kilometer volhouden, en 68 kilometer per uur over anderhalve kilometer. Zelfs over ruim zes kilometer haalt hij nog 56 kilometer per uur — een duurprestatie waar bijna geen ander landdier aan kan tippen.

De springbok is een zoogdier uit Afrika. Hij kan heel hard rennen: wel 88 kilometer per uur! Soms maakt hij ook grote sprongen recht omhoog. Dat heet pronken. Zo laat hij zien hoe sterk hij is.

De springbok is een zoogdier dat leeft in het zuiden van Afrika. Dit dier haalt een snelheid van 88 kilometer per uur. Extra bijzonder is zijn gedrag dat 'pronken' heet: hij springt dan meerdere keren recht omhoog, met een gestrekte rug en gespreide poten. Wetenschappers denken dat hij daarmee aan roofdieren laat zien hoe sterk en snel hij is.

In het zuiden van Afrika leeft de springbok, een zoogdier dat bekendstaat om zijn sprongen. Tijdens het rennen haalt dit dier een topsnelheid van 88 kilometer per uur. Nog opvallender is zijn 'pronkgedrag': daarbij maakt de springbok een reeks hoge, stijve sprongen met een gebogen rug. Vermoedelijk laat hij daarmee aan roofdieren zien dat hij te snel en te sterk is om de moeite waard te zijn.

De springbok is een zoogdier dat inheems is in zuidelijk Afrika en behoort tot de familie van de holhoornigen. Dit dier dankt zijn naam aan het kenmerkende gedrag waarbij het herhaaldelijk recht omhoog springt, een gedrag dat bekendstaat als 'pronken' of 'stotting'. Met een geregistreerde topsnelheid van 88 kilometer per uur behoort de soort tot de snelste landdieren van het continent. Biologen hebben verschillende verklaringen voor het pronkgedrag geopperd. Het zou roofdieren kunnen afschrikken door te laten zien hoe fit het dier is, of andere springbokken kunnen waarschuwen voor gevaar in de buurt. Tijdens het pronken springt een springbok soms wel 2 tot 3,5 meter recht de lucht in, in een enkele sprong tot 15 meter ver. Het gaat de springbok daarbij niet om afstand maken, maar puur om te laten zien hoe hoog en fit hij is.

De blauwe gnoe is een zoogdier uit Afrika. Hij kan hard rennen: 80 kilometer per uur! Elk jaar trekken heel veel gnoes samen door de vlaktes. Dat heet de grote trek. Er lopen dan wel anderhalf miljoen gnoes tegelijk.

De blauwe gnoe is een groot zoogdier dat in het oosten en zuiden van Afrika leeft. Tijdens zijn vlucht voor roofdieren kan dit dier snelheden bereiken van 80 km/u. De blauwe gnoe is ook beroemd om de 'grote trek'. Elk jaar reizen bijna anderhalf miljoen gnoes samen honderden kilometers. Ze zijn op zoek naar vers gras en water.

Dit zoogdier komt oorspronkelijk voor in de savannes van oostelijk en zuidelijk Afrika. Om te overleven in gebieden met veel roofdieren kan de blauwe gnoe rennen met een topsnelheid van 80 km/u. Minstens zo bekend is de 'grote trek': elk jaar migreren bijna anderhalf miljoen gnoes gezamenlijk honderden kilometers door de Serengeti. Ze doen dat op zoek naar regen en vers gras.

De blauwe gnoe behoort tot de zoogdieren en is inheems in de graslanden van oostelijk en zuidelijk Afrika. Door zijn gespierde bouw en efficiënte loopvermogen is dit hoefdier in staat om tijdens trektochten en vluchtgedrag snelheden tot 80 km/u te ontwikkelen. De soort is wereldberoemd vanwege de jaarlijkse 'grote trek'. Daarbij trekken ruim anderhalf miljoen blauwe gnoes, samen met honderdduizenden zebra's en gazelles, honderden kilometers door de Serengeti en Masai Mara op zoek naar regen en nieuw gras. Het is de grootste massale trek van landzoogdieren die nog op aarde bestaat. Ook hun voortplanting is aangepast aan het leven op de vlaktes vol roofdieren. Bijna alle vrouwtjes van een kudde bevallen binnen een periode van twee tot drie weken, waardoor er ineens honderdduizenden kalfjes tegelijk zijn. Roofdieren kunnen zo'n enorme hoeveelheid prooien nooit allemaal opeten, waardoor de meeste kalfjes de kans krijgen om te overleven.

De leeuw leeft in Afrika. Hij kan hard rennen: 80 kilometer per uur! Meestal jagen de leeuwinnen samen. Ze sluipen dichtbij en rennen dan snel naar hun prooi.

De leeuw is een zoogdier dat in Afrika leeft. Tijdens de jacht kan dit dier een snelheid van 80 km/u bereiken, maar alleen over een korte afstand. Meestal zijn het de leeuwinnen die jagen, vaak in een groep. Ze sluipen zo dichtbij mogelijk naar hun prooi en zetten dan pas de sprint in.

Als roofdier in Afrika jaagt de leeuw op prooidieren door korte, felle sprints te trekken. Dit zoogdier kan daarbij een topsnelheid van 80 km/u halen, maar houdt dat tempo maar heel even vol. Daarom jagen leeuwen, en dan vooral de leeuwinnen, het liefst in een groep: ze sluipen samen zo dichtbij mogelijk voordat ze de achtervolging inzetten.

De leeuw is een groot zoogdier dat inheems is in Afrika en bekendstaat als een efficiënte jager. Om prooien te vangen kan dit roofdier korte, explosieve sprints trekken met een topsnelheid van 80 km/u, maar dat tempo is hij binnen enkele tientallen seconden weer kwijt. Anders dan bij de meeste andere snelle dieren op deze lijst is het niet pure snelheid die de leeuw succesvol maakt, maar samenwerking. Vooral de leeuwinnen jagen gezamenlijk: ze verspreiden zich rond de prooi en sluipen van verschillende kanten dichterbij voordat ze toeslaan. Zijn jachtsucces dankt de leeuw niet alleen aan samenwerking, maar ook aan uitstekend nachtzicht. Dankzij een reflecterend laagje achter het netvlies laat een leeuw inkomend licht als het ware een tweede keer langs zijn lichtgevoelige cellen gaan. Daardoor ziet hij in het donker zes tot acht keer beter dan een mens. Daardoor vindt zo'n 60 procent van alle succesvolle jachten van leeuwen plaats in de nacht, wanneer prooidieren zelf juist slechter zien.

De Thomsongazelle is een zoogdier uit Oost-Afrika. Hij kan heel hard rennen: 76 kilometer per uur. Hij is het lievelingsprooidier van het jachtluipaard. Daarom moet hij altijd goed opletten.

De Thomsongazelle is een zoogdier dat leeft in Oost-Afrika. Met een topsnelheid van 76 km/u kan dit dier heel snel rennen om te ontsnappen aan roofdieren. Zijn belangrijkste vijand is het jachtluipaard, dat nog sneller is. Daarom moet de Thomsongazelle ook heel goed kunnen zigzaggen om te ontsnappen.

Dit zoogdier komt voor in de savannes van Oost-Afrika. De Thomsongazelle bereikt snelheden tot wel 76 km/u en gebruikt deze snelheid en wendbaarheid om jagers zoals jachtluipaarden te slim af te zijn. Omdat het jachtluipaard sneller kan rennen, wint de gazelle het gevecht vaak juist door onvoorspelbaar te zigzaggen. Zo'n plotselinge richtingsverandering kost een jachtluipaard kostbare tijd en energie.

De Thomsongazelle is een zoogdier uit de holhoornigen dat endemisch is voor de savannes van Oost-Afrika. Het dier kan een topsnelheid bereiken van 76 km/u en blinkt niet alleen uit in pure snelheid, maar ook in uithoudingsvermogen en scherpe wendbaarheid tijdens het vluchten voor roofdieren. Zijn belangrijkste belager is het jachtluipaard, dat met ruim 30 km/u sneller kan rennen, maar dat tempo maar heel kort volhoudt. Daardoor wint de Thomsongazelle een achtervolging regelmatig juist door plotseling van richting te veranderen, iets waar de logge topsnelheid van een jachtluipaard slecht tegen bestand is. Naast snelheid en wendbaarheid heeft de Thomsongazelle nog een verdediging. Grote ogen aan de zijkant van zijn kop geven hem een bijna rondom zicht. Zo houdt hij roofdieren al van ver in de gaten, zonder zijn kop op te hoeven tillen tijdens het grazen.

De Amerikaanse windhond is een hond. Hij kan heel hard rennen: 74 kilometer per uur! Hij kan dat langer volhouden dan een jachtluipaard. Deze hond doet vaak mee aan rensport.

De Amerikaanse windhond is een hondenras dat gefokt is om heel snel te kunnen rennen. Dit zoogdier kan een topsnelheid bereiken van 74 km/u. Anders dan een jachtluipaard kan hij dat tempo veel langer volhouden: wel enkele minuten achter elkaar. Je kunt deze honden over de hele wereld tegenkomen als huisdier of sporthond.

Als gefokt renpaard onder de honden bereikt de Amerikaanse windhond enorme snelheden. Dit zoogdier dankt zijn prestaties aan zijn slanke bouw, sterke spieren en een flexibele rug. Daarmee haalt het dier een topsnelheid van 74 km/u. Dat tempo houdt de windhond bovendien veel langer vol dan een jachtluipaard: waar die na dertig seconden oververhit raakt, kan een windhond zijn snelheid wel acht minuten lang volhouden.

De Amerikaanse windhond behoort tot de snelste landdieren ter wereld dankzij een anatomie die volledig is geoptimaliseerd voor sprinten. Door selectief fokken heeft dit zoogdier een extreem aerodynamische schedel, een flexibele wervelkolom en een enorm hart gekregen. Hierdoor kan het dier een topsnelheid leveren van 74 kilometer per uur. Wat de windhond echt onderscheidt van andere snelle dieren op deze lijst, is zijn uithoudingsvermogen. Waar een jachtluipaard na hooguit dertig seconden oververhit raakt, kan een windhond een snelheid van bijna 60 kilometer per uur wel acht minuten achter elkaar volhouden. Het ras wordt wereldwijd gehouden en ingezet voor rensporten. Het ras is bovendien opvallend oud. Al zo'n 4.000 jaar geleden werden slanke, langpotige jachthonden die sterk op de huidige windhond lijken afgebeeld op muurschilderingen en graven in het oude Egypte. Daar werden ze zelfs als heilige dieren vereerd.